یک استارتاپ با طراح قرارداد می‌بندد که فقط می‌گوید: "یک اپلیکیشن رزرو سفر درست کن". پس از 2 هفته، طراح می‌گوید: "چت لایو در نظر نگرفتم" یا "سیستم پرداخت برای 5 درگاه مختلف در Scope نبود". حالا کارفرما یا باید بدون این ویژگی‌ها قبول کند یا 50 میلیون تومان اضافی بپردازد!

یک بازی موبایل با مدت زمان 6 ماه. بدون milestone‌های واضح، در ماه سوم فکر می‌کنید کار هنوز در مرحله‌ی طراحی است! اما اگر milestone‌ها مشخص باشند (الف) طراحی UX - 20 مهر، ب) کدنویسی سمت کلاینت - 20 آبان، ج) نسخه آزمایشی - 20 آذر)، می‌توانید درست کنید که کار به موقع است یا تأخیر دارد.

کارفرمایی 100 میلیون تومان کار سفارش می‌دهد و 75 میلیون را از فوری می‌پردازد! بعد از 3 ماه، طراح دلایلی می‌آورد و کار تکمیل نمی‌کند. اما کارفرما تقریباً تمام پول را داده است. نه‌تنها نمی‌تواند درست کند که کار به موقع است یا نیست، بلکه باید 6 ماه دیگر منتظر بماند. نه‌تنها نمی‌تواند درست کند که کار به موقع است یا نیست، بلکه باید 6 ماه دیگر منتظر بماند. اگر پرداخت مرحله‌ای بود (25 میلیون شروع، 25 میلیون بعد از طراحی، 25 میلیون بعد از کدنویسی، 25 میلیون نهایی)، می‌توانست سهم خود را حفظ کند.

یک کسب‌وکار 15 میلیون تومان برای اپلیکیشن موبایلی می‌دهد و بعد از 6 ماه، می‌خواهد برای بازنویسی برخی ویژگی‌ها از یک توسعه‌دهنده دیگر استفاده کند. اما متوجه می‌شود که سورس کد مالک طراح قدیم است! نه‌تنها نمی‌تواند کد را بررسی‌کند، بلکه باید دوباره 200 میلیون تومان برای یک اپلیکیشن جدید بپردازد!

یک کارفرما برای طراحی صفحه‌های اصلی اپلیکیشن با طراح قرارداد می‌بندد. بدون تعیین تعداد revision‌های رایگان، بعد از 3 هفته، کارفرما 15 بار درخواست تغییر رنگ، فونت و تنظیمات را داشته است! طراح می‌گوید: "من دیگر برای این‌ها مسئول نیستم. اگر می‌خوای رفع کنم، 500 هزار تومان بده!" اما اگر قرارداد می‌گفت «30 دفعه revision رایگان»، این اختلاف پیش نمی‌آمد.

یک استارتاپ برای رونمایی بازی خود تاریخ 1 فروردین را تعیین کرده و تبلیغات می‌دهد. اما طراح پروژه را تا 20 فروردین تحویل می‌دهد! رونمایی تأخیر می‌خورد و سرمایه‌گذاران ناراضی می‌شوند. اگر قرارداد می‌گفت "جریمه هر روز تأخیر: 10 میلیون تومان"، طراح ‌برنامه ریزی دقیقی برای کار نگه داشت و کار را به موقع تحویل می‌داد.

کارفرما و طراح پس از دو ماه از یک پروژه شش‌ماهه دچار سوءتفاهم شده‌اند. از آن‌جا که در قرارداد بندی برای «فسخ» در نظر گرفته نشده، هیچ‌کدام نمی‌دانند تکلیف چیست. آیا کارفرما باید چهار ماه دیگر منتظر بماند؟ یا طراح باید بدون انجام کار، دستمزد کل شش ماه را دریافت کند؟ اگر در قرارداد ذکر شده بود که «در صورت فسخ، کارفرما می‌تواند ۴۰٪ از مبلغ کل را نگه دارد و ۶۰٪ به طراح تعلق می‌گیرد»، این اختلاف به‌سادگی حل می‌شد.

یک اپلیکیشن رزرو غذا وارد بازار می‌شود. دو ماه بعد، برخی از کاربران نمی‌توانند از درگاه پرداخت استفاده کنند. کارفرما انتظار دارد طراح بدون دریافت هزینه اضافی این باگ را برطرف کند، اما طراح می‌گوید دیگر مسئولیتی در قبال پروژه ندارد و برای رفع مشکل ۵ میلیون تومان درخواست می‌کند. اگر در قرارداد ذکر شده بود که «۶ ماه پشتیبانی رایگان برای رفع خطاهای احتمالی ارائه می‌شود»، این اختلاف اصلاً شکل نمی‌گرفت.

طراح اپلیکیشن یک بازی رقابتی پروژه را تحویل می‌دهد و اعلام می‌کند کار تمام شده است. اما کارفرما متوجه می‌شود که برنامه روی آیفون‌های قدیمی‌تر کرش می‌کند، تست‌های امنیتی را پاس نمی‌کند و پایگاه داده حتی توان پشتیبانی از ۱۰۰۰ کاربر همزمان را ندارد. طراح می‌گوید این موارد خارج از تعهدات پروژه بوده، در حالی که کارفرما آن‌ها را جزو معیارهای «قبول نهایی» می‌داند. اگر در قرارداد مشخص شده بود که «قبول پروژه» شامل اجرا روی تمام دستگاه‌های iOS 12+ و Android 8+، قبولی در تست‌های امنیتی OWASP و پشتیبانی از ۵۰۰۰ کاربر همزمان است، این اختلاف اصلاً به‌وجود نمی‌آمد.

یک استارتاپ ایده‌ای نوآورانه برای اپلیکیشن رزرو اتاق‌های کار بدون تماس با مالک را در اختیار یک طراح قرار می‌دهد. شش ماه بعد، رقبای استارتاپ مانند اسنپ یا شرکت‌های مشابه، اپلیکیشنی بسیار نزدیک به همان ایده‌ها عرضه می‌کنند. استارتاپ متوجه می‌شود که طراح، در نقش مشاور فنی، به آن شرکت‌ها کمک کرده است. اگر در قرارداد، توافق‌نامه عدم افشای اطلاعات (NDA) و بند «عدم رقابت به مدت دو سال» پیش‌بینی شده بود، این مشکل به‌وجود نمی‌آمد.